Ogień i woda – czyli jak pogodzić dwa sprzeczne uczucia – więź i potrzebę autonomii 

Chcąc przypomnieć kolejne tematy, które poruszałem w  mojej książce „Profesjonalne negocjacje – psychologia rozmów (nie tylko) biznesowych”, poprosiłem sztuczną inteligencję aby podsumowała 11 rozdział tej książki. Tak jak nie lubię z niej korzystać, tak samo podsumowanie zrobiła naprawdę nieźle. Tym samym podzielę się z wami wynikami tego eksperymentu. 

Ale o co chodzi? 

Pracownik w firmie, szef danego działu czy departamentu, a nawet nasze dziecko bardzo często, miota się pomiędzy dwoma równoległymi, ambiwalentnymi uczuciami. Więzią i potrzebą autonomii. Z jednej strony pracujemy w firmie i być może się nawet z nią utożsamiamy. A drugiej mamy swoje cele i chcemy abyśmy my, czy nasz dział rósł i odnosił sukcesy. Często te cele wcale nie są zbieżne To jest bardzo trudne i frustrujące. Ludzie uciekają albo w jednym albo drugim kierunku. Stają się tym samym albo bezwolni i odtwórczy, albo separują swoje cele od celów firmy, a ta, w konsekwencji, silnie się silosuje (powstają wyspy odpowiedzialności i celów, takie swoistego rodzaju firmy w firmie). Z dzieckiem jest jeszcze gorzej, ponieważ jest ono bezbronne i mniej rozumie z tego wszystkiego, a siła podległości rodzicielskiej jest większa. Najczęstszym błędem jest wykorzystywanie przez rodziców siły więzi aby łamać autonomię, lub pozostawienie dziecka na pastwę autonomii, co najczęściej wpycha je w szpony uzależnień cyfrowych. 

Chcesz wiedzieć więcej kup książkę:

#PawełKowalewski #ProfesjonalneNegocjacje #Thinkking #SzkoleniaNegocjacyjne #PsychologiaDecyzji #TłumaczymyEmocje